Aandacht en afzetten

De laatste weken is het vrijwel dagelijks prijs: de strijd voor aandacht en het afzetten tegen de opponent. Gisteren spande de kroon. Het debat tussen Mark Rutte en Geert Wilders, niet zo heel lang geleden nog knusse collega’s in een gedrocht van een gedoogsteunkabinet, werd gekenmerkt door het accentueren van alles wat de ander verkeerd deed.

De verkiezingscampagne staat bol van dit soort fratsen. Politieke partijen grossieren in plaatjes en websites om de verschillen tussen de eigen en een andere partij aan te duiden. En die andere partij doet doodleuk hetzelfde. Het CDA kwam tijdens het zojuist genoemde debat met het “Boze & Loze Beloften Bingo” (newsflash: het schijnt de enige partij te zijn die alle beloftes nakomt…) en feitelijk doet elke partij hetzelfde: waarom niet die ander?

Het eigen verhaal sneeuwt onder. Geroep en geschreeuw lijken te prevaleren boven het vertellen van je plannen. En niet om mijn eigen partij nu een veer in eigen achterste te steken, maar Asscher doet dat niet of nauwelijks.

Klein zijspoor: die maakt wel een andere fout. Het verkiezingsprogramma is links-progressief en laat zien dat iedereen meetelt bij de PvdA. Lodewijk richt zich echter op zijn (voormalige) taak in het kabinet, iets dat niet past bij zijn nieuwe rol als lijsttrekker. Asscher zou activistisch de kar moeten trekken en tijdens de campagne moeten vergeten dat hij vice-premier is. Ik acht overigens zeker niet uitgesloten dat hij bij de volgende verkiezingen wél de gedroomde lijsttrekker is die de nieuwe jas heeft kunnen aanmeten.

Wie in deze campagne de kroon spant qua aandachttrekkerij, is ons aller Sybrand Buma. Hij presteert het om populistischere taal te uiten dan Geert Wilders, waar eigenlijk een prijs voor zou moeten worden uitgereikt. Waar de VVD het laatste jaar probeert kiezers bij de PVV weg te snoepen, gaat Buma verder: we moeten weer staand het volkslied zingen! Dus hup, Netflix aan de kant en Youtube aan! Zingen die hap! Dát helpt ons land vast vooruit.

De gunst van de kiezer wordt, zo denkt men in ieder geval, gewonnen door aandacht en afzetten, door het vertellen of liefst roepen van dingen die de burger graag hoort. Maar eigenlijk is dat een volstrekt foutieve benadering in een democratie en ik hoop dat menig burger daar doorheen weet te prikken. Vertel de burger niet wat hij wil horen, vertel wat je voor hem of haar kunt betekenen en wat jij denkt dat vanuit je idealen het beste is voor je land, links of rechts! Doet dat en luister met oprechte interesse naar alle persoonlijke verhalen en de politiek wordt in de komende jaren stukje bij beetje meer en meer betrouwbaar. Want er is nog wel een geloofwaardigheidskloofje te overbruggen.

Stemadvies: stem vooral op degene van wie jij denkt dat inhoudelijk het beste verhaal heeft en stem vanuit je hart en hoofd, naar wie je stem ook uit moge gaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *