Verkeersveiligheid rondom coffeeshop

Vanavond in de commissievergadering AZM heb ik namens de PvdA Kerkrade aandacht gevraagd voor de verkeerssituatie rondom de coffeeshop in Kerkrade-Oost. Hoewel het onderwerp (soft)drugsbeleid in september op de agenda staat, vind ik het belangrijk om daar nu al aandacht voor te vragen. De manier waarop weggebruikers ter plekke rijden, bijvoorbeeld met indraaien, is zeer onveilig. Tijdens veiligheidsbijeenkomsten georganiseerd door mijn fractie, is dit punt herhaaldelijk aan de orde gesteld. Dit geldt nu zelfs eens te meer omdat de Hamstraat én de Dentchenbacherweg afgesloten zijn.

Het is goed dat coffeeshops toegankelijk zijn voor niet in Nederland wonende mensen. De Duitser of Belg die de weg al jarenlang weet te vinden, kan het beter daar halen dan ergens op straat in een wijk. Dat wilt echter niet zeggen dat we indirecte overlast niet zoveel mogelijk moeten beperken. 

Naast dit specifieke thema, heb ik aandacht gevraagd voor veiligheid in de wijk. Al bij de behandeling van het Burgeronderzoek 2015 begin dit jaar werd de conclusie getrokken dat problematieken per wijk enorm verschillen. In de ene wijk ervaart men zich veiliger dan in een andere wijk, maar ook de aard van problemen verschilt per wijk. Het is nu de vraag hoe de gemeente denkt deze onveiligheid per wijk te gaan aanpakken. Oftewel: na de conclusie dát een wijkgerichte aanpak nodig is, moeten we nu overschakelen náár die stroom.

Zodra ik over beide onderwerpen meer informatie krijg, kom ik erop terug.

Halve waarheden

Dit blog schrijf ik op persoonlijke titel en hiermee wil ik niet aangeven dat ik het eens of niet eens ben met de manier van handelen in de afgelopen zeventien jaar. Het verleden is het verleden en ik ben als supporter én als burger trots op mijn club. Samen moet je de toekomst aan om trots te blijven op je club, je gemeente en alles wat daarbij hoort. Wél is het mijn bedoeling om recht te doen aan de almaar voortdurende discussie.

Het is al jaren een heet hangijzer in de Kerkraadse politiek: het dossier Roda JC Kerkrade. Coalitiepartijen zitten ermee in hun maag, want je wilt enerzijds niet je club kwijt zijn (ook omdat je dan met een af te betalen hypotheek zit zonder huurinkomsten daar tegenover), anderzijds wil je niet in strijd handelen met Europees mededingingsrecht én je niet laten misbruiken door bestuurders van een betaald voetbalorganisatie (bvo) die precies weten in welke positie een raad zich dan bevindt. Oppositiepartijen gebruiken het dossier (deels terecht, voor een aardig deel onterecht) als een stok om mee te slaan.

In aflevering 374 van dit dossier stelt de SP Kerkrade nu vragen over de financiën. Voordat ik daaraan toekom, eerst wat over het recente verleden.

Het verleden

De gemeente heeft een bankgarantie afgegeven voor een hypotheek van de club op het stadion. Die bankgarantie is door de bank ingeroepen en nu is niet de club, maar de gemeente verantwoordelijk voor aflossing van de lening. Dat wordt via een huurconstructie en dus via ontvangen huurpenningen zoveel mogelijk rechtgetrokken, zodat uiteindelijk de hypotheek niet door de gemeente, maar alsnog door de club gedragen wordt. Omdat zeker sinds het degradatiejaar de huurpenningen niet altijd netjes op tijd over werden geboekt, is vrij recentelijk besloten om de mediagelden voor een bedrag van de jaarlijkse huur te “cederen” aan de gemeente, zodat dit niet via de club gaat maar de gemeente die netjes direct krijgt uitbetaald.

De vragen

En nu naar de vragen. Deze vragen verwijzen naar een artikel dat aangeeft dat de gemeente in het dossier Roda JC intussen ruim € 47 miljoen kwijt is. Los van het feit dat je oneindig lang door kunt gaan met deze discussie, met welke bedoeling dan ook, klopt dit bedrag van geen kant.

In het artikel maakt men een optelsom van alle investeringen en leningen sinds de bouw van het Parkstad Limburg Stadion. Hierbij rekenen ze de volgende gegevens mee:

  • De investering bij de bouw ad. € 3,9 miljoen;
  • Een aandelenovername van € 3 miljoen;
  • Een bankgarantie van € 15 miljoen;
  • Een nieuwe aandelenovername van € 5,7 miljoen;
  • Een ingeroepen bankgarantie ad. € 12,3 mijoen;
  • Een lening van € 1,6 miljoen;
  • € 600.000,- aan kosten van het kunstgras;
  • Wat te ontvangen bedragen die zijn weggestreept in overeenkomsten.

Tel je deze bedragen op, dan ligt het totaalbedrag inderdaad rond de € 47 miljoen die de gemeente na afbetaling van de hypotheek aan kosten heeft gehad aan de bvo.

Het hele plaatje

Wie zijn gemiddelde maanduitgaven bekijkt, ziet vaak een bedrag staan van duizend(en) euro’s. Schrikken! Hoe betaal je die? Oh, wacht, je krijgt ook inkomsten! Als je een huishoudboekje hebt, tel je niet enkel je uitgaven, die zet je af tegen je inkomsten. Het bedrag dat overblijft, plus dan wel min, is logischerwijs veel kleiner dan het bedrag dat je kosten groot zijn.

Zo ook hier. Als je alleen meldt dat je miljoenen kwijt bent en niet dat je miljoenen aan huur ontvangt, vertel je de halve waarheid. Bovendien moet je wel je bron checken. Want waarom zou je (1) een afgegeven bankgarantie en (2) een ingeroepen bankgarantie beiden meetellen? Tel je thuis het totaalbedrag van je hypotheek én je afgeloste lening bij elkaar op? Tel je de waarde van je telefoon én je maandelijkse abonnementskosten als aflossing van je telefoon bij elkaar op?

Natuurlijk niet. De afgegeven garantie is een pennenstreek, de ingeroepen garantie gaat je geld kosten (waar weer huuropbrengsten tegenover staan!). Waar in het artikel beiden worden meegeteld, moet je slechts het inroepen meetellen en mag je van € 47 miljoen sowieso al eens € 15 miljoen aftrekken.

Eerlijk verhaal

Als je vragen stelt over de kosten, vraag dan direct erbij wat je opbrengsten zijn. En als je daarbij dan ook bijvoorbeeld (terecht) onderhoud betrekt, betrek dan ook (te) ontvangen ozb erbij, om maar iets te noemen. Vraag het complete financiële plaatje op zonder aannames te doen. De waarheid is genuanceerd, politiek bedrijven helaas vaak niet.

Back to basic!

Met Bas Willems en Leo Jongen onderweg in West

In de gemeenteraden, Staten én Tweede Kamer als partij gedecimeerd. Wat doe je dan? In Utrecht spreken leden er vandaag over, maar wat mij betreft toonde deze zaterdag in Kerkrade al precies aan wat te doen.

 

Om 12.00 uur startte de eerste zaterdag na de verkiezingen zoals elke week sinds 2014 met het spreekuur van ons ombudsteam. Een cliënt meldde zich met een problematiek die niet in een simpel uurtje op te lossen was: bezig met het wegwerken van schulden, kampend met gezondheidsklachten, vaker in de clinch met instanties én af en toe gebukt gaand onder PTSS-klachten. We hebben de beste meneer naar eer en geweten geholpen en gaan met en voor hem aan de slag. “Back to basic!” verder lezen

Het gelijk van de kiezer

De kiezer heeft altijd gelijk, ook op 15 maart 2017. Waar het ook over gaat, de kiezer bedoelt er iets mee. Of het nu gaat om een derde van de Kerkrade kiezers die op de PVV heeft gestemd of het extreme verlies van de PvdA. De kiezer heeft altijd gelijk. Het is de taak aan verliezers om uit te zoeken waarom en daardoor sterker terug te kunnen komen.

Mijn partij heeft de afgelopen vier jaar een verbond gesloten met een tegenpool in economisch tegenvallende tijden. De kiezer strafte dat bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2014 en alle daaropvolgende verkiezingen keihard af. Betekent dit dat je het achteraf allemaal anders had moeten doen, dat je die coalitie niet aan had moeten gaan? Nee, geenszins. De PvdA heeft gedaan wat zij mijns inziens behoorde te doen: niet weglopen, maar verantwoordelijkheid nemen. Ook als dat betekent, dat je mee moet werken aan rechtse thema’s. Toekijken vanaf de zijlijn is weliswaar gemakkelijk, maar dat is nooit de drijfveer om politiek actief te worden. Bovendien: de kiezer gaf zowel VVD als PvdA bijna geen andere keuze. Net als nu, had de kiezer destijds ook gelijk. Het is per definitie het kenmerk van democratie. “Het gelijk van de kiezer” verder lezen

Waarom stemmen wél belangrijk is (en ook voor jongeren!)

Goed, op deze verkiezingsdag nog één blogje over landelijke politiek. In de afgelopen jaren heb ik heel wat campagnes meegemaakt, en heel wat mensen op straat gesproken. Veel reacties zijn positief, zeker als je laat blijken echt naar hen te luisteren. Toch hoor je vaak dat “ze toch doen wat ze willen” en “één stem geen verschil maakt”. Tel daarbij de desinteresse op van een grote groep jongeren en een belangrijk deel van de bevolking gaat niet stemmen.

Vooral dat jongeren niet actief genoeg zijn, blijkt uit het belangrijke democratische jaar 2016. Eerst kiest Groot-Britannië voor haar Brexit uit de EU, waarbij achteraf is gebleken dat dit vooral een stem van de oudere blijkt te zijn. De opkomst onder jongeren was zó laag, dat die niet kon opwegen tegen de Brexit-stem van de ouderen. Met andere woorden: de generatie van de toekomst wil in de EU blijven, maar heeft hiervoor niet hard genoeg gevochten. “Waarom stemmen wél belangrijk is (en ook voor jongeren!)” verder lezen

Aandacht en afzetten

De laatste weken is het vrijwel dagelijks prijs: de strijd voor aandacht en het afzetten tegen de opponent. Gisteren spande de kroon. Het debat tussen Mark Rutte en Geert Wilders, niet zo heel lang geleden nog knusse collega’s in een gedrocht van een gedoogsteunkabinet, werd gekenmerkt door het accentueren van alles wat de ander verkeerd deed.

De verkiezingscampagne staat bol van dit soort fratsen. Politieke partijen grossieren in plaatjes en websites om de verschillen tussen de eigen en een andere partij aan te duiden. En die andere partij doet doodleuk hetzelfde. Het CDA kwam tijdens het zojuist genoemde debat met het “Boze & Loze Beloften Bingo” (newsflash: het schijnt de enige partij te zijn die alle beloftes nakomt…) en feitelijk doet elke partij hetzelfde: waarom niet die ander? “Aandacht en afzetten” verder lezen