Schoon schip

Net als het tij lijkt gekeerd, slaat het noodlot nietsontziend toe. Na stijf achttiende te hebben gestaan, wedstrijden op rij te hebben verloren, had Molenaar de juiste formule gevonden en was de eindsprint ingezet met bij vlagen verrassend goed positiespel. En als de competitie nog twee wedstrijden langer zou duren, zouden we boven de streep zijn geëindigd. Daar ben ik heilig van overtuigd.

Helaas volgden er inderdaad twee wedstrijden, maar dan volgens de wetten van de play-offs en niet volgens die van de Eredivisie. En op dát moment werd de zwakte van deze ploeg weer zichtbaar. Het spelletje dat tegen Eredivisie-ploegen kon worden gespeeld, werkte niet en er was geen alternatief. Hoe kon dit dan gebeuren? “Schoon schip” verder lezen

Beste Robert

 

Beste Robert,

Als coach van een selectie die is samengesteld als gevolg van structureel wanbeleid, heb je het niet makkelijk. Vandaag heb je echter volkomen onnodig voor de tweede keer dit seizoen een grote kans op broodnodige punten de nek omgedraaid.

In december speelden we in een pot tegen onze provinciegenoot voor aansluiting bij de ploegen boven ons. In de voorafgaande wedstrijden begon het elftal z’n automatismes te vinden met als sleutelspelers Gustafson en Schahin. Schahin was meer en meer van waarde als aanspeelpunt voorin met vlak daarachter Gustafson. Maar wat was jouw idee? Beiden een linie naar achteren, de groei breken en spelers op totaal andere posities zetten dan ze gewend waren. Het gevolg was duidelijk: een kansloze zaadpartij.

Gelukkig herstelde je snel in de wedstrijden erna. Zelfs ondanks de geblesseerde Schahin en nieuweling Avdijaj maar met de beter draaiende Vancamp ging de trein meer en meer lopen. Rosheuvel was daarvan het beste voorbeeld. Hij begon te strooien met assists in plaats van afdwalers. Op naar definitieve handhaving, zou je zeggen!

Tot vandaag. Tegen Ajax was het nog niet nodig, maar tegen Utrecht moesten we opeens anders gaan spelen. Met vijf verdedigers, waarbij Kum blijkbaar volledig uit de gratie is geraakt aangezien twee linksbacks meer vertrouwen krijgen dan een linksback en een centrale verdediger. Opvallend. Was hij dan wel echt geblesseerd, of is de liefde tussen Roda en weer een speler definitief over?

Hoe dan ook, vanaf de eerste minuut in dit nieuwe systeem was duidelijk dat we vooruit konden kijken naar volgende week. En dan te bedenken dat tijdig ingrijpen erger had kunnen voorkomen! 0-1 bij rust met een zee van opties. De succesvolle Vancamp om Schahin heen? Ngombo als fysiek sterke spits? Misschien wel die laatste twee samen in verband met de snelheid? Alles had gekund. Maar dat was pas zover toen het te laat was. En zelfs toen wist Vancamp er nog één te maken. Voor de rest: te veel schade aangericht, onverrichter zake huiswaarts.

Beste Robert, doe me een lol. Hou je bij wat het goed doet en speel het seizoen daarmee uit. Er is geen plek meer op ons trainerskerkhof.

Column D’r Koempel: de puinhopen van zes jaar Wim

Ik schreef vaker over de malaise waarin onze club zich bevindt, zowel organisatorisch als sportief. Zoals u wellicht weet, heb ik het geluk dat ik mij tot de redactie van supportersmagazine D’r Koempel mag rekenen. De redactie schreef onderstaande opinie. Delen wordt zeer gewaardeerd!

Column: De puinhopen van zes jaar Wim

Nu de punten nog!

Wéér een wedstrijd met lege handen. En dat na zondag, waar je alle recht op een overwinning had maar uiteindelijk een puntje overhield aan de thuiswedstrijd tegen Groningen. Je zou geneigd zijn om naar de dichtstbijzijnde kroeg te lopen en laat (of juist vroeg) thuis te komen om de pijn te verzachten. Het leed dat Roda heet, zou je als supporter bijna zeggen.

Gek genoeg ben ik na de uitwedstrijd tegen ADO gematigd positief gestemd. Waarom? Simpel: ik zie per wedstrijd meer lijn in het spel van Roda. Je kunt klagen over te laat of verkeerd wisselen, je kunt klagen over de het gebrek aan kwaliteit in het elftal, maar je kunt er niet omheen: Roda wordt sterker. “Nu de punten nog!” verder lezen

En nu allemaal achter onze jongens!

Het is de laatste jaren niet altijd even makkelijk om vol passie onze jongens te blijven steunen. Het gevoerde beleid in de voorbije seizoenen was niet om over naar huis te schrijven en – zo beaamde ook onze coach tijdens de persconferentie – je wordt in de loop der jaren wat gereserveerd in je reacties.

Toen we in Amsterdam op voorsprong kwamen, dacht ik direct: we zullen wel zien, tegen pakweg AZ kwam het verval ook na een uur, ogenschijnlijk i.v.m. conditie. Allemaal logische reacties na jaren van mindere prestaties ten gevolge van foutief beleid.

Toch mag dat geen aanleiding zijn om de jongens op het veld verwijten te maken tijdens de wedstrijd, waar je thuis de twaalfde man moet zijn. Zeker daar dit jaar er een elftal staat dat niet uitblinkt qua kwaliteit, maar wel qua inzet en strijd, wanneer je dat vergelijkt met voorgaande jaren.

Een supporter is de eerste die kritiek mag hebben op de eigen club, zeker een Roda-supporter die al die jaren de club trouw is gebleven. De Roda-fan bleef ook in Jupiler-tijden naar het stadion komen, treurde om degradatie maar vierde promotie.

Maar ook nu hebben we elkaar keihard nodig. We weten niet wat de toekomst brengt: kloppen de woorden van Harm en hebben we enkele transferperiodes nodig om op technisch gebied weer flinke stappen te maken of zien we de komende jaren meer van hetzelfde?

Ik heb veel vertrouwen in Harm, maar dat maakt de huidige selectie niet anders. We moeten roeien met de riemen die we hebben en dat doen we samen. Zij aan zij, op het veld en op de tribune. We hebben twee belangrijke thuiswedstrijden voor de boeg die de basis vormen voor de uitgangspositie van de tweede seizoenshelft. Laten we er samen voor zorgen dat we er alles aan gedaan hebben om de punten in Kerkrade te houden!

 

Een ode aan Nathan

Apatische blikken over en weer, voorzetten die over de achterlijn verdwenen. Nee, het was geen pretje om als toeschouwer in het PLS te moeten kijken naar een wedstrijd waarin je club moet strijden voor lijfsbehoud. Helmond Sport maakte op knappe wijze de dienst uit, wat natuurlijk ook veelbetekenend is voor het de mannen in het geel-zwart. Waar Helmond dicteerde, kon Roda enkel counteren. In de eerste helft resulteerde dat tot een uitvoering waarbij counters ongeveer ter hoogte van de middellijn strandden door een bal in niemandsland, of in de voeten van de tegenstander. Tel daar een (volkomen onterechte) rode kaart bij op voor de enige buitenspeler die af en toe een assist levert of een doelpunt maakte, en iedereen met een Roda-hart vreesde voor lijfsbehoud en feitelijk daarmee voor het voortbestaan van die mooie club.

Of het nu een blessure van Tom van Hyfte was of een tactische wissel, in de tweede helft liep het heel anders vanaf de 57e minuut. De tijd die verstreek tussen het gevreesde uitdoelpunt en het moment dat Nathan Rutjes het veld in kwam, leek een eeuwigheid. Momenten uit de historie schoten in gedachten voorbij met de topprestatie in Breda als meest nadrukkelijk. Het voetbal dat op de mat werd gelegd, gaf geen enkele aanleiding tot hoop op verbetering. In werkelijkheid duurde die tijd zeven minuten.

Nathan kwam erin en de knop ging om. Er ging een golf van hoop en moed over de tribunes en de aanstekelijk wapperende manen van Nathan golfden mee met het spel, dat zich nu eindelijk voorwaarts bewoog.

In de begintijd van Nathan bij ons, zag ik in hem een strijder die echter tactisch wat steken liet vallen. Ik herinner me een moment in het PLS dat hij op de linksbackpositie stond (ik weet niet of hij de positie van een teamgenoot overnam of daar opgesteld stond) en hij dekte zijn tegenstander. Een buitenspeler met bal kwam op hem af en omdat hij koste wat kost de bal wilde hebben, stormde hij op de aankomende tegenstander af…waarmee hij door zijn enthousiasme zijn eigen man vrij weg liet lopen.

Maar dat kenmerkt hem. Nathan heeft maar één doel en dat is winnen door strijd en inzet. Hij was de perfecte invaller in een op dat moment verloren wedstrijd en met hem in het veld – en in zijn kielzog Gyliano van Velzen – kregen niet alleen supporters, maar ook teamgenoten hoop op een kentering. Nathan dook in alle hoeken en gaten en zodoende moest Helmond terug in plaats van richting de andere helft. Hij maakte ruimte voor andere spelers en zorgde dat hij altijd daar was waar het spel gespeeld werd: achterin of juist in de zestien.

Ik ben ervan overtuigd dat dit team geen team is door alle wisselingen in samenstelling. En ik ben ervan overtuigd dat huurlingen en andere halfjaarlijkse passanten geen idee hebben wat er op het spel staat. Nathan wel. Hij weet wat er gevraagd wordt in play-offs en hij weet wat er gevraagd wordt in de verhitte derby tegen MVV.  En ik weet zeker dat Ard van Peppen, Tom van Hyfte, Benjamin van Leer, Daryl Werker en Mitchell Paulissen dit ook weten. Kijk maar naar de slotronde voor het publiek. Kijk hoe ongeïnteresseerd alle mannen rondliepen en kijk hoe Benjamin en Nathan dit deden. Vol passie, vol dank, vol strijd.

Yannis, beste sirtakidansende oud-spits, jammer van je laatste verbale strohalm, het ultieme team dat je had gevonden. Ik had je graag nog een laatste keer die sirtaki gegund, maar het zij zo. Nu wordt er iets anders gevergd van je mannen en Huub gaat ze dat samen met doorgewinterde koempels Plum en Trost in spoedcursus bijbrengen.

Dus Huub, gebruik de mannen hierboven en bouw daar omheen je elftal. Vul ze aan met vaste waardes van dit seizoen, laat Van Velzen weer groeien onder Nathans vleugels en dan weet ik zeker: dan is Roda opeens weer een team. Dan is dit Roda onverslaanbaar voor het kleine bastaardbroertje uit Maastricht. En dan laten we samen nog eenmaal het PLS kolken voordat dit erbarmelijke seizoen in een bizarre apotheose zijn einde kent. Roda leëft!

Strijd zonder einde

Gisterenochtend werd ik wakker met maar één gedachte: wat ben ik blij als dit seizoen voorbij is. De gemiddelde Roda-supporter ziet na een seizoen vol dramatiek uit naar rust en vooral naar wederopbouw van een club in verval. Directe handhaving blijkt echter helaas niet mogelijk, de play-offs moeten degradatie alsnog voorkomen om überhaupt opnieuw te kunnen bouwen.

Onkunde
Dit alles komt niet uit de lucht vallen. In een eerder blogje schreef ik al over de stuurloosheid van onze club (zie “Stuurloos”) in de laatste pakweg vijf jaar. Jaar na jaar, leiding na leiding, het blijkt onmogelijk om orde op zaken te stellen. Ga maar na, toen Marcel van den Bunder de club vakkundig de nek om wilde draaien en dit uiteindelijk na degradatie (!) een halt toe werd geroepen, mocht een overgebleven directielid op de winkel passen om enige continuïteit te waarborgen. Best te verdedigen hoor, zeker aangezien het iemand betrof die zeer goed met de historie van de club bekend was. “Strijd zonder einde” verder lezen

Verslag: reünie Roda Sport/Rapid JC

Nog eenmaal op de mat. Klik op de foto voor een vergroting.

Vandaag vond in brasserie De gele kaart een reünie plaats van oud-spelers uit het verleden van onze club. Spelers van Roda Sport, Rapid JC maar ook van het latere Roda JC waren aanwezig en genoten samen van een uitgebreide fotoreportage uit de rijke historie van Roda JC en haar voorgangers. Kernthema van de dag was dit keer Roda Sport, nadat in een eerdere editie juist Rapid JC centraal had gestaan.

Stichting de Foesbalbuun
Initiator achter dit geheel is Stichting de Foesbalbuun, dat de historie van SV Kerkrade, SV Bleijerheide, SV Juliana en Rapid ’54 en de latere fusieclubs archiveert. Inmiddels is de stichting in het bezit van een zeer ruime documentatie, variërend van documenten als oude spelerscontracten en dagboeken/memoires van oud-spelers tot foto’s en zelfs videomateriaal uit de jaren dertig van de vorige eeuw. De stichting blijkt bovendien de spil te zijn in de nog levende oud-spelers uit de jaren vijftig en zestig.  “Verslag: reünie Roda Sport/Rapid JC” verder lezen

Het tegendeel bewijzen

img_2694Onschuldig tot het tegendeel bewezen is. Het is een enorm belangrijke zin uit ons strafrechtstelsel. Je kunt aangeklaagd worden voor van alles, uiteindelijk is er maar één instantie die daarover kan oordelen.

Wat mij betreft geldt dat ook nu. Het is belangrijk om te beseffen waar en waarom investeerder en potentiële mede-eigenaar Aleksei Korotaev momenteel in voorarrest zit. Er is een scala aan mogelijkheden, van bewuste fraude tot vooropgezette plannen van concollega’s.

Verenigde Arabische Emiraten (VAE)
Het is in oorden als Dubai strafrechtelijk verboden om te betalen met ongedekte cheques, dat wil zeggen, betalen met cheques waarvan de bank later oordeelt dat er niet geïnd kan worden. In Nederland krijg je hoogstens een civiele zaak aan je broek, aangespannen door je (vermeende) crediteur. In de VAE niet. Er zijn genoeg verhalen bekend over niet-bewust gedane betalingen met ongedekte cheques die vervolgens eindigden in twee jaar celstraf. “Het tegendeel bewijzen” verder lezen

Aan de goede kant van de streep

Mijn vorige blog over de sportieve prestaties van Roda JC schreef ik voor de wedstrijd tegen Zwolle. En het al dan niet tijdelijke afzwaaien van technisch directeur Ton Caanen. In korte tijd ziet de wereld er heel anders uit. Van onder de streep naar boven de streep, van puntloos naar de volle mep.

Het maakt de nood niet minder hoog. De club is en blijft in een stadium van uitgeroepen noodtoestand. Elke supporter weet dat de manier waarop het ging, niet meer vol te houden was. Degradatie als gevolg van wanbeleid leek en lijkt een kwestie van tijd. Is het niet dit jaar, dan wel volgend jaar. “Aan de goede kant van de streep” verder lezen