Het gelijk van de kiezer

De kiezer heeft altijd gelijk, ook op 15 maart 2017. Waar het ook over gaat, de kiezer bedoelt er iets mee. Of het nu gaat om een derde van de Kerkrade kiezers die op de PVV heeft gestemd of het extreme verlies van de PvdA. De kiezer heeft altijd gelijk. Het is de taak aan verliezers om uit te zoeken waarom en daardoor sterker terug te kunnen komen.

Mijn partij heeft de afgelopen vier jaar een verbond gesloten met een tegenpool in economisch tegenvallende tijden. De kiezer strafte dat bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2014 en alle daaropvolgende verkiezingen keihard af. Betekent dit dat je het achteraf allemaal anders had moeten doen, dat je die coalitie niet aan had moeten gaan? Nee, geenszins. De PvdA heeft gedaan wat zij mijns inziens behoorde te doen: niet weglopen, maar verantwoordelijkheid nemen. Ook als dat betekent, dat je mee moet werken aan rechtse thema’s. Toekijken vanaf de zijlijn is weliswaar gemakkelijk, maar dat is nooit de drijfveer om politiek actief te worden. Bovendien: de kiezer gaf zowel VVD als PvdA bijna geen andere keuze. Net als nu, had de kiezer destijds ook gelijk. Het is per definitie het kenmerk van democratie.

Het is zeker niet zo dat het kabinet Rutte II enkel een rechts kabinet was. Veel bevlogen PvdA’ers gaven leiding aan hun ministerie en wisten uitstekende zaken te bereiken voor de Nederlandse burger. Zaken die rechtstreeks uit de sociaaldemocratische agenda voortvloeien: hoger jeugdminimumloon, het voorkomen van (nog) meer bezuinigingen op sociale agenda’s, de steun aan bepaalde groepen die het nodig hebben. Vraag het aan de gemiddelde VVD’ers en enkele bereikte zaken zullen een doorn in hun oog zijn.

Maar zo ook omgedraaid. De VVD heeft genoeg zaken weten te bereiken die wél tegen onze eigen agenda ingaan. Het is het manco van consessies doen: in onze democratie regeer je (bijna) nooit alleen. De PvdA-kiezer uit 2012 heeft echter de economische crisis aan den lijve ondervonden en stemde PvdA uit overtuiging of tegen rechts beleid van de VVD, maar merkte in de loop der jaren weinig van deze partij. De economie kroop heel langzaam omhoog en zie daar, onze regering bezuinigt op zorg, op onze mensen! Daar hebben we niet voor op ze gestemd!

Economische voorspoed loopt altijd vooruit op persoonlijke voorspoed. Eerst moet de economie goed draaien, dan pas durven bedrijven weer nieuwe mensen aan te nemen, lonen te laten stijgen en dan pas gaan mensen meer geld uitgeven. Hoewel ik trots ben op onze regeringsdeelname omdat je nooit voor je verantwoordelijkheid moet weglopen, begrijp ik het standpunt van de kiezer volkomen: je kreeg mijn stem in 2012, maar persoonlijk heb ik daar niets van gemerkt. Dat klopt! Daar komt overigens bij dat deze trots op bereikte zaken ook niet te zien was. Wat je niet uitdraagt, kan niemand weten. In zoverre kan ik volmondig instemmen: de kiezer heeft altijd gelijk. De PvdA betaalt de prijs voor vier jaar lang keihard werken met een tegenpool, wat niet altijd in dank werd afgenomen. Dat mag misschien onrechtvaardig voelen, maar voor de kiezer is dat niet zo.

Samen vooruit.

De verkiezingsslogan geldt eens te meer na een drastische nederlaag. Als je oprecht lid bent van je partij, actief bent, dan sta je achter je idealen. Je verdedigt ze, draagt ze uit en blijft ze trouw. In tijden van consessies doen, van samenwerken met niet-gelijkgestemden levert dat spanning op, maar je blijft je idealen en dus partij trouw. Het is net als met sport: je club kan degraderen, afgaan, wanbeleid voeren en nog meer doen, maar het blijft jouw club. Als je voor een rechtvaardige samenleving strijdt, is er geen plek voor opportunisme.

Na vier jaar voor de PvdA, maar ook voor burgers zware jaren is het nu tijd om het stokje over te geven. De kiezer heeft gesproken en de bal ligt niet op ons speelveld. Eigenlijk niet eens op het speelveld van linksgeoriënteerd Nederland. Hoewel populisme enigszins lijkt ingedamd, kiest Nederland voor rechtse en voornamelijk conservatieve partijen. De nieuwe coalitie zal bestaan uit een kern van VVD, CDA en D66, aangevuld met partijen als de Christenunie en de SGP of toch wellicht GroenLinks dat overstag gaat. De kans dat de PvdA meedoet is klein. De partij zelf moet het niet willen, vooral omdat de kiezers het overduidelijk niet willen, al zal de PvdA voor de kern van coalitiepartijen de voorkeur hebben boven GroenLinks. De toekomst zal het leren en als het écht moet, moet je nooit weglopen, maar het moet gek lopen wil de PvdA geen oppositiepartij worden. Voor ons als partij is dat goed.

Daarom is het zaak om door te gaan met waar de partij mee bezig is: opkomen voor alle burgers. Dat begint lokaal. Over een jaar mogen we weer naar de stembus, dit keer voor de gemeenteraad. Kiezers hebben duidelijk een gebrek aan vertrouwen in onze partij en samen met de landelijke PvdA is het de taak aan al die afdelingen om (een deel van) dat vertrouwen terug te winnen. Om te laten zien wat onze waarden zijn, terwijl de landelijke wind draait. In alle gesprekken die we broodnodig met de kiezer moeten voeren, moeten we luisteren naar zorgen en duidelijk maken wat onze idealen zijn.

Als we keihard werken en onze idealen hoog in het vaandel hebben en houden, komt dat vertrouwen terug. Maar: dat komt te voet en gaat te paard. Dat vergt heel veel tijd en geduld, doorzettingsvermogen en geloof in eigen idealen. Uiteindelijk doen we dat voor onze kiezer. Maar áls dat dan uiteindelijk samen lukt, áls we samen vooruit zijn gegaan, dán zijn we daar waar elke politieke partij wil zijn: aan de bron om je idealen zoveel mogelijk in de praktijk te brengen.

Gerelateerde berichten:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *