Iets veel belangrijkers dan voetbal en politiek

Normaal wordt mijn blog gevuld met woorden over enigszins slecht voetbal en politieke dingen uit stad en land. In de afgelopen week gebeurde er echter iets dat ik al eerder heb meegemaakt, maar ontzettend bijzonder blijft en alle andere zaken in de wereld per direct naar een verre achtergrond verdrijft. Op woensdagochtend 28 juni werden mijn zoontjes Vik en Max geboren (foto’s onderaan).

In 2012 kwam Sophie ter wereld na een spannende fase in ons leven: in luttele maanden woonden Charlotte en ik samen, trouwden we en werden we ouders. Vooral dat laatste zal me altijd bijblijven. Het was dan ook bijzonder om wéér een geboorte mee te maken. En dat het ditmaal een tweeling was, maakte de hele zwangerschap en geboorte erg speciaal, maar ook zenuwslopend.

Vanaf de eerste doktersafspraak was duidelijk dat de risico’s groter waren dan bij een eenlingzwangerschap. De veertig weken van die laatst worden in bijna alle gevallen dan ook niet gehaald: gemiddeld komen tweelingen bij zevenendertig weken ter wereld. De kinderen groeiden bovendien zo goed, dat ze na dertig weken al richting twee kilogram gingen. De prognose: bovengemiddelde groei ten opzichte van een eenling, maar waarschijnlijk komen ze daardoor ook eerder dan zevenendertig weken.

Dat bleek dan ook. Bij vijfendertig weken waren we plots niet alleen ouders van Sophie, maar ook van Vik en Max. Het is spannend om te zien hoe dat gaat. Het is bizar om je vrouw te zien bevallen, terwijl je een pasgeboren zoon op je arm hebt. Het is zenuwslopend om te wachten op de eerste nieuwtjes: zijn hun longetjes in orde? Hebben ze een goede lichaamstemperatuur? Is er niks geks gebeurd door de bevalling? Noem het maar op.

De kinderen doen het geweldig. Op de eerste prevenieve minuten na hebben ze niet in een couveuse gehoeven, ze ademen perfect en drinken goed. Het is wachten op een goede, stabiele temperatuur (wat bij Max inmiddels het geval is en bij Vik bijna) en het volledig opdrinken van elk flesje (wat nagenoeg altijd al gebeurt, maar soms zijn ze tijdens het flesje al moe van het drinken). Als dat het geval is, komen ze snel thuis!

Tijdens zo’n gekke levensfase denk je aan vrijwel niets anders dan je kinderen. Je pasgeboren kinderen én je andere kind, dat opeens ook van alles ziet veranderen. Sophie past zich geweldig aan en helpt ons op heel veel momenten met knuffelen met haar broertjes. En Charlotte? Voor haar heb ik alleen maar bewondering. Maanden met een kind rondlopen en vervolgens bevallen is sowieso knap, maar om dit met een tweeling “even” te flikken, is meer dan bewonderenswaardig. En om dan feitelijk binnen no-time (want dat was het) twéé kinderen op de wereld te zetten en een uur later rustig op bed te zitten, opgemaakt en opgewekt…het is eigenlijk onvoorstelbaar. Het sterke geslacht, zonder meer.

Normaal tik ik dit soort berichtjes niet, ik houd het bij mijn voetbalclubje en mijn politieke leven. Toch vond ik het belangrijk om ook dit even te laten horen. Tot slot dan ook nog een bedankje voor alle hulp die we ontvangen van al het  bezoek, van onze gezinnen, familie en vrienden, maar zeker ook in het ziekenhuis, waar de afdeling werkelijk fantastisch werk verricht.

En nu? Morgenvroeg naar kantoor, aan het werk, want dat wacht niet! En zo wordt langzaam maar zeker alles weer een beetje zoals het was…maar dan binnenkort met een “iets” voller huis.

Gerelateerde berichten:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *