Moreel failliet en egoïstisch

Heel Nederland was de afgelopen anderhalve week in de ban van Howick en Lili, de kinderen die van onze overheid “terug” moesten worden gestuurd naar “hun eigen land”, een land waar ze nooit zijn geweest, de taal niet spreken en in een weeshuis terecht zouden komen.

Dankzij procedures die blijkbaar tien tot elf jaar kunnen duren voordat de rechtsgang volledig is benut, zijn de twee van oorsprong Armeense kinderen volkomen vernederlandst, spreken ze onze taal vloeiend en hebben ze hun vriendjes en vriendinnetjes in ons land, waar ze ook hun onderwijs volgen. In hun land.

Hard

Onze premie vond het nodig hier afgelopen vrijdag iets over te zeggen. Volgens hem is het soms nodig om hard te zijn. Terecht merkten velen op dat dit niet geldt voor tegen dividendbelasting protesterende directeuren van Shell en co. Maar blijkbaar is het soms nodig om hard te zijn. Hard voor twee Nederlandse kinderen die hoog nodig een enkeltje buitenland dienen te krijgen.

Tot zaterdag. Tot het moment dat heel fatsoenlijk Nederland verbaal in opstand kwam. Tot het moment dat de kinderen waren weggelopen onder toeziend oog van voogdijorganisatie Nidos, de organisatie die negatief adviseerde over de uitzetting. Ik geloof niet in toeval. Het lijkt erop dat deze organisatie de ballen had om heimelijk stappen te zetten. Ballen die ons politieke bestel met extreem harde, rechte rug niet had.

Uiteindelijk kwam tijdens de korte “vermissing” het hoge woord eruit. Binnen D66 en de Christenunie zwol de interne kritiek aan en eigenlijk zwol die aan in ons hele land. Gezichtsverlies dreigde, een complete afgang voor Rutte en co.

Politieke stilte

Het kan aan mij liggen, maar waar het hele land verbaasd en verontwaardigd was, was het bij onze volksvertegenwoordiging extreem stil. Waar waren de fractievoorzitters en hun fractieleden die voor de deur gingen posten om uitzetting te dwarsbomen? Waar was de menselijkheid, de aandacht en inzet?

Het antwoord: nagenoeg nergens. Lodewijk Asscher tweette al die dagen over zijn verder terechte oppositiestrijd tegen de dividendbelasting en over het schrappen van de afschaffing van het miminumloon voor arbeidsgehandicapten. Geen woord over deze kwestie, en dat voor een partij die juist voor zwakkeren in de samenleving op zou moeten komen.  En dat voor mijn partij.

Maar ook andere oppositiepartijen waren oorverdovend stil, nadat een poging strandde om een debat hierover te houden in de Tweede Kamer. Lilian Marijnissen tweette achteraf dat ze blij was dat de twee kinderen mochten blijven. In de rest van de week een vergelijkbaar beeld als dat van haar PvdA-collega. Marianne Thieme sprak zich na afloop verder uit: zij wil een generaal pardon voor alle hier gewortelde kinderen. Vooraf noemde zij echter hooguit één keer de beide kinderen, maar ondernam actief enkel actie op het gebied van dierenleed en klimaat. Alleen Jesse Klaver stond ook vooraf op, in ieder geval verbaal. Volgens mij is het daar verder echter ook bij gebleven. Écht in actie is niemand gekomen…

Nederland is zeldzaam verenigd: Lili en Howick zijn al thuis. @minpres trekt zich daar niets van aan, want ‘soms moet je hard zijn’. Bullshit!

Het uitzetten van Lili en Howick is wreed. Als vader en politicus draait mijn maag zich om. @MinPres, hou ze hier. Ze zijn hier thuis.— Jesse Klaver (@jesseklaver) 7 september 2018

Werk in stilte

Ik wil hier nog twee tweets uitlichten, een van een politiek verslaggeefster van RTL Nieuws (Floor Bremer) en een van D66-politica Pia Dijkstra. Die laatste lijkt namelijk te suggereren dat er heel veel werk is verricht dat niet zichtbaar was voor de buitenwereld en dat men dit moet beseffen. Het gaat om deze tweet:

De twittergemeenschap heeft blijkbaar veel moeite met werk dat in stilte wordt verricht. Tsja— Pia Dijkstra (@piadijkstra) 8 september 2018

Een ontzettend onhandige en zelfs arrogante tweet die doet vermoeden dat Dijkstra wil aangeven dat er wel degelijk inzet is geweest vanuit in ieder geval D66. Het is natuurlijk zo dat politici zonder grote mond ook niet gehoord worden in media. Je kunt veel belangrijk werk verrichten, zonder dat iemand hier ooit weet van heeft. Dat klopt, maar het gaat om het moment van initiatief. Maak je je in stilte permanent druk om iets en doe je wat je kunt, of doe je dat pas als het kalf bijna verdronken is? Zonder verdere toelichting van haarzelf lijkt het op dat laatste.

Het lijkt erop dat bestuurlijk Nederland besloot z’n hachje te redden na de vermissing. Toen pas (!) werden CU en D66 principieel en vonden ze de situatie onhoudbaar (zie onderstaande inzet). Toen pas was de inmiddels afschuwelijk bedreigde staatssecretaris overtuigd van de noodzaak ze te laten blijven. Toen pas gingen deuren open die in eerste instantie eigenlijk gesloten moesten blijven. 

Achtergrond bij het besluit dat Howick en Lili toch hier mogen blijven van de staatssecretaris: D66 (en ook CU) hebben vandaag een streep getrokken. Situatie met twee vluchtende kinderen vinden ze onhoudbaar en daarom de druk opgevoerd bij de staatssecretaris.— floor bremer (@floorbremer) 8 september 2018

Het is een grote schande dat procedures bijna oneindig gerekt kunnen worden. Dat kun je twee kinderen die intussen Nederlandser zijn dan menige Nederlander niet aanrekenen. Dat is de verantwoordelijkheid van de overheid. Neem dan niet het besluit tot uitzetting, maar ga aan de slag met die ellenlange procedures en ken al die kinderen die de dupe dreigen te zijn van een abrupt einde aan soms wel tien jaar lang opvoeding en onderwijs in Nederland een generaal pardon toe. Dat is pas hard zijn.

Uiteindelijk is er dus een rechtvaardig besluit genomen Toen het bestuurders te heet onder de voeten werd, maar niet uit overtuiging dat dit besluit het juiste is. Dit dossier heeft intussen aangetoond: dit kabinet is moreel failliet en egoïstisch en bijna onze hele volksvertegenwoordiging heeft ernaar gekeken en stond erbij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *