Strijd zonder einde

Gisterenochtend werd ik wakker met maar één gedachte: wat ben ik blij als dit seizoen voorbij is. De gemiddelde Roda-supporter ziet na een seizoen vol dramatiek uit naar rust en vooral naar wederopbouw van een club in verval. Directe handhaving blijkt echter helaas niet mogelijk, de play-offs moeten degradatie alsnog voorkomen om überhaupt opnieuw te kunnen bouwen.

Onkunde
Dit alles komt niet uit de lucht vallen. In een eerder blogje schreef ik al over de stuurloosheid van onze club (zie “Stuurloos”) in de laatste pakweg vijf jaar. Jaar na jaar, leiding na leiding, het blijkt onmogelijk om orde op zaken te stellen. Ga maar na, toen Marcel van den Bunder de club vakkundig de nek om wilde draaien en dit uiteindelijk na degradatie (!) een halt toe werd geroepen, mocht een overgebleven directielid op de winkel passen om enige continuïteit te waarborgen. Best te verdedigen hoor, zeker aangezien het iemand betrof die zeer goed met de historie van de club bekend was.

In het Jupiler League-seizoen moest de club vervolgens definitief af van de voormalige algemeen directeur. Het is voor mij nog steeds onbegrijpelijk dat destijds niet het onderste uit de kan is gehaald om iemand die op zoveel bewijsbare onderdelen wanbestuur aan de dag heeft gelegd, aansprakelijk te stellen voor aangerichte schade.

Drie seizoenen na de degradatie is er niets veranderd. Er is een nieuw iemand binnengehaald om de club om zeep te helpen, waarbij diegene ook weer de tent uit is gejaagd omdat ‘ie toch niet voldeed. Dat laatste werd vooraf al geadviseerd door externe rapporten. Neem de beste man niet! Bovendien was dit in het eigen clubverleden al bekend. In de periode 2001-2003 maakte Kerkrade e.o. al kennis met de kwaliteiten van Ton Caanen. Geen succes.

Bakken met geld erin…en eruit
In november 2015, een half jaar na promotie, kreeg de club een nieuwe eigenaar die de club gezond maakte. De gemeente hielp een handje en een nieuwe start lag voor het grijpen. Een gezond Roda JC Kerkrade vlak na promotie, dat was een unieke kans om het verleden te doen herleven!

Met hernieuwd budget ging de club de spelersmarkt op onder aanvoering van Ton Caanen. In dat seizoen speelden zeker zestien spelers voor het eerst voor het eerste elftal van de club. Supporters maakten kennis met publiekslievelingen als De Silva, Juric, Griffiths, Palacios, Boakye, Ngombo, Inceman en Noor. Van al die nieuwe spelers, speelt nu nog één iemand in de huidige selectie: Milec.

Maar goed, een club moet na promotie ook weer een eredivisiewaardig elftal op de been krijgen en bovendien was het budget er pas na de overname. Kwestie van het seizoen doorkomen en dan alsnog definitief orde op zaken stellen. Een nieuwe uit- en intocht stond dus alweer voor de deur.

Afgelopen winterstop diende de volgende kans zich aan: een externe investeerder die interesse had in mede-eigendom van de club. Iemand met bakken vol geld! Enter Ton Caanen. Vakkundig werden enkele miljoenen om zeep geholpen. In dit seizoen werden vaste waardes als Raykov, Verboom, Gnjatic, Savic, Badibanga en Papazoglou vastgelegd voor één of meerdere seizoenen. Een efficiënt belegd winterpotje!

Ik heb geen idee hoe de club er financieel voorstaat, maar het zou me niet verbazen wanneer we ondanks deze financiële injecties en vooral dankzij lukraak contracteren van een dozijn dure spelers wederom afstevenen op een negatief resultaat, en dan heb ik het niet eens over de belangrijkste resultaten: die op het (kunst)gras. En al helemaal niet over eindresultaten van de potentiële overname door iemand die momenteel zijn hoger beroep afwacht in een cel in Dubai.

Ingrijpen? Ingrijpen!
Directie en toezichthouders zagen en keken ernaar. Nog iets onbegrijpelijks: jaar na jaar ziet iedereen wat er gebeurt…en niemand grijpt in! Niemand steekt een stokje voor zeker zes nietszeggende aanwinsten die zelfs in het tweede elftal niet de boventoon voeren. De club wordt vakkundig keer op keer om zeep geholpen door een wanprestatie, hetzij door handelen (directie), hetzij door nalaten (door toezicht van RvC).

Wanneer de mensen die de functie hebben het niet doen, moet iemand anders dat. Het is tijd om in te grijpen! Speler na speler verlaat momenteel het eerste elftal, wordt teruggezet naar de beloften (de benaming voor dat elftal is lichtelijk ironisch) of meldt zich liever gewoon ziek. Als daadkracht achterwege blijft, moeten de supporters maar in actie komen. De spelers steunen in hun strijd maar tegelijkertijd onomwonden laten weten dat het zo niet meer kan. Nog geen dag. Het is tijd om elkaar de waarheid te zeggen, samen te knokken voor lijfsbehoud en daarna de aller-, aller-, allerlaatste kans grijpen om met een schone lei te beginnen.

Mijn club
“Je bent geen Feyenoord-supporter voor je lol”, hoorde ik afgelopen week. Ik kan het me voorstellen. Bomvol stadion, aantal keer Europees, hele jaar van het lopende seizoen aan kop gaan, af en toe een minder jaar, en de eerste van twee matchpoint niet verzilveren: sorry man, rotleven.

Supporter van Roda ben je zeker ook niet voor je lol. Maar je club heb je niet voor het kiezen. Je raakt besmet met een clubvirus en dat is chronisch. Sterker nog, je wilt niets liever ook al weet je dat het je wat grijze haren gaat kosten.

Hoeveel ik sinds de degradatie ook kritiek heb op mijn club, niemand anders moet dat durven. Het is mijn trots, mijn logo, mijn stadion, het zijn mijn kleuren. Het is alleen zo jammer dat sommigen daar niet alles voor zouden geven, maar daar wel voor betaald worden…

Gerelateerde berichten:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *