Stuurloos

Het is weer zo’n voetbalweekend waarin alles tegenzat. Dat heeft elke club, alleen: dat hebben wij wel heel vaak de laatste jaren. Zelf verliezen van een concurrent die één punt minder had en de andere concurrent onder die eveneens punten pakt. Begon je de dag hoopvol als zestiende-met-kans-op-meer, enkele uren later sta je stijf onderaan.

Van nature ben ik positief ingesteld. En als je puur naar de cijfers kijkt: één keer winnen en je drie concurrenten boven je verliezen en je staat boven de streep. Maar de manier waarop de laatste tijd wedstrijden worden weggegeven (van PSV tot ADO) is schrijnend. Zonder enig plichtsbesef, zonder passie, zonder strijd, vanaf minuut één kansloos zonder zichtbare wil om er iets van te maken. Je hoeft niet altijd te winnen, soms kun je niet beter, maar gá er op z’n minst voor. Roda-spelers niet. Momenteel worden ze als makke schapen naar de slachtbank geleid.

Onverwacht?

De huidige situatie komt ook niet uit de lucht vallen. Elke supporter weet dat de problemen vooral begonnen onder de zich onaantastbaar wanende Marcel van den Bunder. Hij zette Roda volledig naar zijn hand en wist zelfs de Limburgse wind te verjagen door de Brabantse. Limburgse passie, ja ja.

In de loop der jaren zijn vier grote redenen debet aan de huidige wanprestatie:

  • Individuen die groter zijn dan de club;
  • Het voeren van ad hoc beleid (of beter: hap snap);
  • Het ontbreken dan wel onbenut laten van het voetbalnetwerk in en om de club;
  • Het ontbreken van financiën.

Om met die laatste te beginnen: same shit, different day. Maar ook met weinig geld kun je beleid voeren. Voor de rest oorzaken die weggenomen hadden kunnen worden.

Beleidsontwikkelingsplannen werden onder Van den Bunder opgesteld en Roda zou als stabiele middenmoter/subtopper mee gaan draaien voor Europees voetbal met een aardig aantal jongens uit de eigen regio in de selectie. Elk seizoen ving het plan stof en werden vooral ego’s gestreeld. Het leidde tot degradatie, waarover onze toenmalig algemeen directeur zei: “Een stapje terug in de luwte van de Jupiler League zou niet slecht zijn om te bouwen aan de club en terug te keren naar het hoogste niveau.” Hij kon helaas de helft van zijn listige plan doorvoeren.

Bouwen

Bouwen aan de club werd na degradatie overgelaten aan nieuwelingen: een nieuwe Raad van Commissarissen, een nieuwe directie. Hoewel, coach, technisch directeur en algemeen directeur werden ontslagen, maar de financieel directeur werd als interim-directeur aangesteld om te bouwen. Iemand uit de eigen regio, maar natuurlijk wel iemand zonder netwerk of voetbalkennis. Zodoende werd – voor het zoveelste jaar op rij – vooral de trainer betrokken bij het vormen van de selectie voor een nieuw seizoen, iemand die bij uitstek níét is gehaald voor het bewaken van langdurig beleid en meestal ook níét begaans is met clubcultuur (al kan dat laatste niet worden gezegd van René Trost).

Wat volgde was een seizoen dat tot en met november werd gekenmerkt door veel overwinningen, al ging dit verre van altijd gepaard met goed of in ieder geval degelijk voetbal. Na de winterstop zakte de selectie dan ook door de mand, hetgeen leidde tot een vroegtijdige uitschakeling voor het kampioenschap en een bizar slechts opmaat naar de play-offs, waarin uiteindelijk door meer geluk dan wijsheid het Eredivisieschap veilig werd gesteld. Enig ander pluspunt van dat seizoen was de nimmer aflatende steun van de supporters, die zowel uit als thuis de twaalfde man waren.

Na de promotie

Enter Kalezic, een eigengereide man die samen met een verkapte scout de selectie van het herbouwde Roda zou gaan samenstellen. Wederom kwam van lange termijnbeleid dus niks uit en moest een passant beleid op zijn kap nemen. Vervolgens werd een rapport aan de kant geschoven waarin naar verluidt de huidige technisch directeur (td) werd ontraad en werd juist die technisch directeur – anderhalf decennium eerder nog weggehoond – het mannetje en zette de club op technisch gebied naar zijn hand. Weer een ego op het pluche, iemand die overigens een blik spelers opentrok in de winterse transferperiode om als ze als doorgeefluik weer in de zomer te laten vertrekken. Ook mooi: een technisch directeur aanstellen ná het sluiten van de transfermarkt. Nog mooier: td en coach die niet met elkaar overweg kunnen. Tussendoor werd de club overigens ook nog “even” schuldenvrij gemaakt door overname van aandelen door Frits Schrouff, die sindsdien net zo goed met lede ogen aan moet zien wat er met zijn kapitaal gebeurt.

Hoe dan ook, door twee series van goede wedstrijden bleven we een eredivisieclub en ondanks die prestatie was het alweer exit Kalezic. Het seizoen erop zou worden gebouwd door Anastasiou, nu eindelijk met een td die mee kon bouwen voordat de transfermarkt sloot. Helaas was die td wel nog steeds iemand die zijn sporen heeft verdiend in de autobranche en bij de een of andere Cypriotische voetbalclub. Iemand die dit seizoen weer een blik spelers mocht opentrekken toen een nieuwe mede-eigenaar begon te wapperen met biljetten. Helaas mogen we stellen: je kunt geld uitgeven alsof het tegen de plinten klotst, maar als dat door iemand wordt gedaan die geen idee heeft wat ‘ie doet (of dat alleen maar denkt te weten), dan is het geld op en staat het resultaat nog steeds niet op het veld. Zaakwaarnemers in schemerige cafés met middelmatige tot zwakke clientèle vinden dit prachtig. Supporters niet zo.

Koempels

Waar de club overigens ook handje aan heeft, is dwepen met “koempelmentaliteit”. Momenteel werk ik voor D’r Koempel aan een artikel over het kampioenschap van Rapid JC in 1956. In dat elftal speelden echte koempels. Niet alleen onder de grond, maar ook op het veld. Mouwen opstropen en gaan. Het kenmerkt de geschiedenis van de club. Momenteel is in naam alles koempel bij Roda JC…behalve organisatie, staf en spelers zélf. Hoe geloofwaardig ben je dan? Stop daar dan ook eens mee. Als je het niet uit tegen ADO in een degradatiekraker laat zien, benoem het dan ook niet op een doordeweekse dag in een vergaderzaal.

Ik houd er niet van om enkel negatief te schrijven, maar het is kritiek op het huidige Roda. Een club die stuurloos is geraakt en in de handen viel van de grillen van individuen. Maar het is wel míjn club, net als de club van vijfhonderd meereizende supporters. De club, het logo, de kleuren, de historie en de ziel zijn onaantastbaar. Clubliefde kent geen divisie, maar wel zo z’n grenzen. Heel misschien zouden controlerende organen binnen de club dit patroon ook kunnen ontwaren en er iets aan doen. Of heel misschien doet de nieuwe mede-eigenaar dit wel. Maar zolang dat niet zo is, maakt het eigenlijk niet zo gek veel uit in welke divisie we spelen. Het is hopen op een wonder en een zomer waarin orde op zaken wordt gesteld.

Gerelateerde berichten:

Eén gedachte over “Stuurloos”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *