Vasteloavendszóndieg

Vasteloavendszóndieg, carnavalszondag in ABN. Een dag die bij ons volgt op de zaterdag van d’r Kingertsóg, de kinderoptocht die langs ons huis trekt. Jaarlijks hebben we dan de Elveroad (Raad van Elf) van de carnavalsvereniging van Kerkrade-West te gast sinds een van onze beste vrienden daar prins mocht zijn. Een traditie was geboren, maar dit jaar bleef het stil in huis.

Op carnavalszondag staat traditioneel de optocht in West op het programma voor Vasteloavends Verain Kweer durch Kirchroa (dwars door Kerkrade). De wagen is klaargemaakt, de kostuums zijn ontworpen en genaaid en de schminkgroep heeft het schema klaarliggen voor de leden. Onze groep kent zo’n 35 leden en hoewel de meesten alleen op maandag tijdens d’r Jroeëse Tsóg (“grote” optocht van Kerkrade) mee kunnen lopen, zijn we beide dagen goed vertegenwoordigd in de Kerkraadse straten.

Vasteloavendszóndieg 2021 zag er echter heel anders uit, zoals alles er sinds maart 2020 uitziet. En toch zetten we ook nu allemaal ons beste beentje voor. Want hoewel de niet-carnavalist wellicht niet kan begrijpen waarom het afgelasten van alle traditionele activiteiten met pijn in het hart was, voelt het voor de echte vasteloavendsvierder zwaar. En dus was het de stadsvereniging d’r Kirchröatsjer Vasteloavends Verain 1936 die een alternatieve activiteit had bedacht, uiteraard naast alle online initiatieven die er al waren: een speurtocht naar de woonhuizen van allerlei ex-prinsen verspreid door de gemeente.

Bij elke voordeur was een doos met snoepgoed te vinden, klaar voor elk kind dat weer een “prinsekap” voor het raam zag staan. Waar elke jaar de dozen snoepgoed uit de wagens worden gegooid, werden ze nu klaargezet voor alle kinderen. Zo ook die van ons.

En na een groot aantal ex-prinsen te hebben gevonden, sloten we de middag bij ons thuis in de tuin af. Netjes op afstand en met maar een zeer gering aantal familieleden, maar met carnavalsmuziek en uiteraard een hapje en een drankje. Een heel klein doekje voor het bloeden en absoluut niet vergelijkbaar met het echte geval, maar het is momenteel niet anders en met alle veiligheid voorop toch zeker weten ook beter dan niets.

Zo werd deze bizarre carnavalszondag in 2021 toch nog uniek en gezellig.

Verantwoordelijkheid nemen is niet voor iedereen weggelegd

En daar gaat ‘ie, Lodewijk Asscher. In juni 2019 nog in Kerkrade in de HuB voor zijn boekpresentatie bevlogen en zelfbewust, in januari 2021 afgezwaaid als beoogd lijsttrekker namens de PvdA bij de Tweede Kamerverkiezingen in maart van dit jaar.

Iedereen kent de aanleiding en ik schreef er al eerder over: de problemen bij de Belastingdienst inzake het onterecht en voorbarig aanmerken van ontvangers van de kinderopvangtoeslag als fraudeurs. Asscher was deelgenoot van het probleem, hoewel dit niet onder zijn ministerie viel.

Sterker nog: hij was samen met drie VVD’ers onderdeel van een commissie die fraude moest aanpakken. En hij was degene die de fraudeaanpak heeft versoepeld, waar de VVD met keiharde oorlogstaal bleef strooien, zoals blijkt uit dit artikel van NRC uit 2016:

Als de straffen op uitkeringsfraude minder streng worden, zoals het kabinet Rutte II nu voorstelt, wordt er zo goed als zeker meer gefraudeerd. (…)
Maar komt dat dan door minister Lodewijk Asscher (Sociale Zaken, PvdA) die de verandering van de fraudewet op woensdag verdedigde in de Tweede Kamer? Dat denkt de VVD.

De doodsteek voor de positie van Asscher was uiteindelijk het ongekend felle rapport van de Kamercommissie die de kwestie onderzocht. Het rapport verwijt Asscher het volgende: als lid van de ministeriële commissie aanpak fraude (samen met Wiebes, Weekers en Rutte) heeft hij „een harde aanpak van fraude mede (…) geïnitieerd”.

Ferme conclusie, maar is die terecht? Want wat wilde men buiten het onderzoek laten? Juist ja, de rol van de Tweede Kamer zélf. En zo kon het dat de VVD en het CDA (mét Omtzigt) onderdeel uitmaakten van Rutte I, het Lenteakkoord dat deze aanpak mogelijk maakte én van Rutte III dat de kwestie nog steeds niet heeft opgelost.

Asscher heeft zeker verantwoordelijkheid vanuit zijn functie als toenmalig minister. Maar bijna de gehele Kamer heeft de frauderetoriek gebezigd sinds het kabinet Rutte I. Even een rijtje partijen opnoemen dat fervent voorstander was van het strenger aanpakken van onder andere misbruik van de kinderopvangtoeslag via de Fraudewet: VVD, CDA, PVV, D66, ChristenUnie, SGP en GroenLinks. U leest het goed: in dit rijtje geen PvdA.

Kortom: een sterk staaltje selectieve verontwaardiging. Het CDA zit met Hoekstra enerzijds en Omtzigt en Van Dam anderzijds vuistdik in de kwestie, de VVD al helemaal, maar je eigen rol onderzoeken? Dat is natuurlijk wel heel erg lastig.

Er zijn meer voorbeelden van problemen met sociale voorzieningen, zoals de vrouw die twee tientjes aan boodschappen kreeg en haar uitkering mocht terugbetalen. Een Syrisch gezin mag de huurtoeslag op haar buik schrijven omdat een pasgeboren baby nog geen verblijfsvergunning heeft en dus formeel gezien illegaal is (denk daar sowieso maar eens over na).
Je kunt het nu hebben over een kabinet dat moet vallen of een lijsttrekker die wel of niet aan moet blijven, maar uiteindelijk verander je maar op één manier echt iets aan deze situatie: kies in maart op een partij die het systeem grondig wil wijzigen, die burgers ziet als mensen. Alleen zo kunnen we echt vooruit.

Niet aftreden maar optreden

In meer dan welk rechtsgebied ook, is het bestuursrecht erop gericht om de burger bescherming te bieden tegen de machtige overheid. Net als werknemer tegenover werkgever en consument tegenover bedrijfsleven moet de burger beschermd worden tegenover de overheid. Die overheid is immers gebonden aan dezelfde wet- en regelgeving als burgers.

Als burger moet je kunnen vertrouwen op een overheid die er is vóór de burger. Maar dat ging al mis toen het bestrijden van fraude voor sommige partijen belangrijker was dan het ontwikkelen van sociaal én rechtvaardig beleid. Maar wie zegt dat hij wil dat mensen krijgen waar ze recht op hebben en wat ze nodig hebben, is niet per definitie tegen het bestrijden van fraude. Het is simpelweg waar men het liefst allereerst vanuit gaat. Of zoals ik op Twitter tegen kwam: rechts vindt het erg wanneer iemand iets krijgt waar hij geen recht op heeft, links wanneer iemand niet krijgt waar hij wél recht op heeft:

Laat ik alvast beginnen met het volgende: ja, ook mijn partij heeft hieraan meegewerkt, of positiever gesteld: niets kunnen doen om dit te signaleren en voorkomen.

Maar hoe heeft het zover kunnen komen?
In 2013 kwam er een ministeriële commissie aanpak fraude met naast Asscher de drie VVD’ers: Rutte, Wiebes en Weekers. Deze commissie moest bekijken hoe frauderen met overheidsgeld kon worden voorkomen en teruggedraaid. En die fraude was er natuurlijk wel degelijk. Denk maar eens aan de Bulgarenfraude die in 2013 bekend werd en dus voornamelijk onder Rutte I plaatsvond.

Die fraude moest dus worden voorkomen. Logisch en niet meer dan terecht. De grote vraag is echter: hoe zorg je ervoor dat mensen wel krijgen waar ze recht op hebben, maar voorkom je tegelijkertijd dat zij die de boel belazeren, het ook krijgen?

In ieder geval niet door vanuit het ministerie van Financiën een extra taak aan de commissie aanpak fraude mee te geven: de commissie moest het geld dat de aanpak kostte, ook terugverdienen. Het is als de bonnenquota bij politie: beleid moet in zulke gevallen niet gericht zijn op een verdienmodel an sich, een financieel goede prestatie moet een gevolg zijn van goed beleid. Deze commissie moest fraude bestrijden, geld terughalen waar dat onterecht was uitgekeerd. Het lijkt me vrij logisch dat je daarmee onterechte uitgaven voorkomt en dus financieel gewin hebt zonder dat vooraf van een keihard target te voorzien.

Maar door er een minimum aan te koppelen, verleg je gelijk de focus. De vraag is dan niet meer: hoe voorkomen we fraude? Maar al snel: hoe kunnen we onze taak zo inrichten, dat we minimaal 25 miljoen euro bij elkaar harken binnen deze commissie? Een volstrekt ander uitgangspunt. Het was voor Financiën belangrijker om per saldo geen geld kwijt te zijn aan een commissie dan om een commissie in staat te stellen haar taak goed te doen, een rechtstreeks gevolg van twee zaken. 1: de crisis, waarmee het huishoudboekje van de overheid extreem gevoelig was. En 2: de invloed van de VVD op het Rijksbeleid sinds Rutte I.

Dan de kern van de zaak. Op dit moment spelen twee kwesties, namelijk:

  1. Wiens kop moet rollen (en moet er wel een kop rollen)?
  2. Hoe wordt dit opgelost?

Ik vind het tweede persoonlijk veel en veel belangrijker dan het eerste. De opeenstapeling van fouten en blunders loopt van het parlement dat een wet goedkeurt die deze fraudeaanpak mogelijk maakte tot aan de Afdeling Bestuursrechtspraak Raad van State (ABRvS) die – hoewel onafhankelijk – er ook van langs kreeg in het rapport. En vervolgens loopt diezelfde lijn door naar een flink aantal bewindspersonen van VVD, PvdA, CDA en D66.

Feit is in ieder geval dat het huidige kabinet wéét wat er speelt, wéét dat slachtoffers financieel en mentaal enorm gedupeerd zijn, en is niet bij machte om compensatie op fatsoenlijke, snelle en rechtvaardige wijze vorm te geven. En erger dan fouten maken, is fouten niet oplossen.

Dus om van de tweede bij de eerste vraag uit te komen: ja, het huidige kabinet zou kunnen vallen, om vervolgens doodleuk demissionair (wat over enkele maanden toch al het geval is) door te gaan totdat er na de verkiezingen Rutte IV aantreedt. Want Rutte en Hoekstra kunnen als hoofdrolspelers best besluiten het kabinet te laten vallen, maar stoppen ze dan ook als lijsttrekker?

En moet Asscher dan vertrekken als lijsttrekker? Hij is als enige geen bewindspersoon meer en was dat wel ten tijde van die al genoemde commissie. Maar als enige kan hij geen daadwerkelijke bijdrage leveren aan de compensatie, simpelweg omdat hij niet aan het roer staat. En toch is hij wél de enige die openlijk excuses aanbiedt en in gesprek gaat met gedupeerden.

We kunnen nog dagen en weken debatteren over wie moet opstappen en vertrekken, maar daarmee komt er echt geen oplossing voor alle gedupeerden. Het huidige kabinet gaat gewoon door met regeren, of het nu valt of niet. Dus laat de kiezer in maart afrekenen met wie hij of zij denkt dat verantwoordelijk moet worden gehouden en laat de kiezer spreken over wie toeslagengedrochten naar de toekomst toe moet voorkomen. Bijvoorbeeld door die hele kinderopvangtoeslag af te schaffen en kinderopvang te verplichten én financieren voor alle twee- en driejarigen. Doe je meteen iets aan het voorkomen van voorschoolse taalachterstanden, waarmee nog veel meer mensen zijn geholpen en dit hele afschuwelijke debacle pas echt socialer beleid voortbrengt.

Vrijwillig met of zonder vuurwerk

Op maandag 12 oktober kwam het onderwerp vuurwerkoverlast jaarwisseling aan de orde naar aanleiding van behandeling van dit onderwerp in februari van dit jaar.

Op voorhand gaf burgemeester Dassen het volgende aan:

  • Er is sprake van overlast, deze is in lijn met de overlast zoals die in de rest van Limburg
  • Overlast zoals men die kent in de Randstad, vindt hier niet plaats
  • Er zijn in 2019 95 overlastmeldingen ontvangen
  • Tijdens de komende jaarwisseling is knalvuurwerk voor het eerst verboden

Vuurwerkvrije zones
Er wordt in Kerkrade vooralsnog geen gebruik gemaakt van zogenaamde vuurwerkvrije zones. Dit omdat dit in een groot aantal gemeenten al wordt gedaan en de tevredenheid is niet overal even groot. In deze zones zou je tussen 18.00 uur ‘s avonds en 2.00 uur ‘s nachts tijdens de jaarwisseling geen vuurwerk mogen afsteken.

Een van de redenen om daarvoor te kiezen, is de handhavingscapaciteit. Men vreest dat een vuurwerkvrije zone te veel beslag legt op handhavingsdiensten, zodat de organisatie niet meer flexibel genoeg is om overal te kunnen handhaven.

De vrijwillige vuurwerkvrije zone
Namens mijn factie heb ik echter nog een idee geopperd: de vrijwillige vuurwerkvrije zone. Dit is een initiatief dat kan worden gestart door een bepaald percentage aan bewoners uit een bepaalde straat of buurt, meestal ongeveer 60%. Dit burgerinitiatief kan bij de gemeente vervolgens een aanvraag doen om in aanmerking te komen voor zo’n vrijwillige vuurwerkvrije zone. De gemeente faciliteert zaken als bekendmaking en/of bebording om bewoners en bezoekers te attenderen op deze zone, en ook op het verlaten ervan.

Bron: RTL Nieuws

Hiermee zouden bijvoorbeeld straten met bewoners die extra kwetsbaar zijn (denk aan zorginstellingen) ontlast kunnen worden op een laagdrempelige wijze. Het was ons voorstel om in ieder geval met een pilot te starten. Daarvan is aangegeven door de burgemeester dat het haar voorkeur heeft dit jaar af te wachten wat het verbod op knalvuurwerk voor gevolgen heeft, maar dat in de evaluatie van de komende jaarwisseling wel wordt meegenomen hoe de vrijwillige vuurwerkvrije zone in andere gemeenten werkt.

Wat vind jij?
Nu ben ik benieuwd: denk je dat het goed is om meer te doen, zoals de vrijwillige vuurwerkvrije zone of zelfs meer, zoals een totaalverbod op particulier vuurwerk in de hele gemeente? Of is het juist goed om alles zo vrij mogelijk te laten, ondanks mogelijke overlast? Laat je reactie achter op deze website of via mijn sociale mediakanalen.

Tot slot: alle stukken en de vergadering zelf kunnen hier terug worden gekeken.

Meer geld voor sociale thema’s

Vandaag besloot de gemeenteraad om extra geld in te gaan zetten voor sociale thema’s. Zo wordt er, om maar eens een voorbeeld te noemen, drie ton vanuit “majeure projecten” gehaald naar de inhoud van het Center Court.

Die inhoud bestaat uit het bestrijden van armoede, werkloosheid en andere sociale problemen en het verbeteren van de gezondheid en vitaliteit van burgers. Want uiteindelijk heeft alles met elkaar te maken: hoe gezonder en fitter we leven, hoe groter de kans op het vinden van werk en hoe sneller we aan het werk zijn, hoe meer inkomen we hebben, hoe eenvoudiger het wordt om gezonder te leven.

Daarom worden allerlei budgetten (voor participatie, schuldhulpverlening en andere potjes) gecombineerd om gezamenlijk in te zetten via het Center Court. Gek genoeg is dat voor de SP (en echt alléén deze partij) reden om te concluderen dat er wordt bezuinigd op het sociale domein. Ik vraag me echt af in welk parallel universum je deze conclusie kunt trekken.

Sterker nog, in een ander agendapunt fulmineerde diezelfde partij nog tegen het geld dat de burger kwijt zou zijn aan de stenen van majeure projecten. En toch is het blijkbaar niet nodig om voor het onttrekken van budget aan juist die majeure projecten ten gunste van sociaal beleid te stemmen…

Er wordt niet bezuinigd op sociale thema’s, er gaat jaarlijks juist fiks méér geld naartoe. Ik kan het echt niet eenvoudiger maken dan dit.

Business as usual – of een vorm van

Gisterenavond (maandag 11 mei 2020) was de eerste commissievergadering AZM sinds 9 maart, een commissievergadering die overigens niet door mij bezocht is in verband met ziekte.

Digitaal vergaderen

De commissievergadering vond gezien de huidige situatie digitaal plaats, een aparte gewaarwording. Vooraf was ik vooral benieuwd naar de manier waarop de vergadering zou verlopen: zou ieders inbreng voldoende gewaarborgd zijn? Zou een debat wel mogelijk zijn?

Terugkijkend was dat zeker zo. Er was niet zozeer sprake van een echt debat (de vraag is of dat normaliter wel het geval is in een commissievergadering), maar in constructieve sfeer was er wel degelijk sprake van besluitvorming met goede, ruime inbreng van alle fracties én het college.

Wat stond er op de agenda? Dat waren met name twee onderwerpen: de nieuwe begroting van de Belastingsamenwerking Gemeenten en Waterschappen (BsGW) en de regionale visie Geweld hoort nergens thuis.

BsGW

De BsGW is het Limburgse bestuursorgaan dat onder andere zorgdraagt voor de inning van de belastingen van vrijwel alle gemeenten in Limburg, en dus ook van de gemeente Kerkrade. Dit is sinds enkele jaren het geval, aangezien de gemeente toe is getreden om kostenvoordeel te behalen.

De BsGW is een voorbeeld van een gemeenschappelijke regeling, een regeling tussen bijvoorbeeld een aantal gemeenten om dingen samen te regelen. Denk aan Parkstad, jeugdzorg en andere dingen die soms beter zijn om niet alleen te regelen. Dit heeft vaak vele voordelen, maar zeker ook een nadeel: je zit niet meer direct aan de knoppen en bent overgeleverd aan de wil van de meerderheid van de deelnemers.

De PvdA Kerkrade was destijds tegen deelname aan BsGW omdat het voorgespiegelde kostenvoordeel lang niet zeker was en dienstverlening waar mogelijk zo dicht mogelijk bij de burger moet liggen.

Hoe dan ook, inmiddels zijn we enkele jaren verder en in 2019 heeft de raad een negatieve zienswijze ingediend inzake de begroting 2020 van de BsGW. De reden was dat de kosten bleven stijgen, jaarlijks moest er meer geld bij. Nu is dat niet altijd verwijtbaar, want bijvoorbeeld proceskosten zorgen voor een grote kostenpost en dat heeft de BsGW slechts deels in de hand. Toch vond de raad – met steun van ons – dit niet voldoende en er is een negatieve zienswijze afgegeven op de begroting. Dit is uiteindelijk weggestemd: de meerderheid van de deelnemers was voor die betreffende begroting. Voor 2021 geldt hetzelfde: wederom stijgt de begroting.

Ik heb namens de PvdA Kerkrade vooral aandacht gevraagd voor de bescherming van de burgers die te maken krijgen met de beslagvrije voet: het gedeelte van het inkomen dat niet kan/mag worden getroffen door bijvoorbeeld loonbeslag. Door miscommunicatie komt het te vaak voor dat burgers met een te lage beslagvrije voet geconfronteerd worden. Voor die mensen meteen een groot probleem!

Geweld hoort nergens thuis

Geweld hoort nergens thuis is een visiedocument dat ziet op het samenkomen van voornamelijk de thema’s zorg, onderwijs en veiligheid. Het kan gaan over zaken van huiselijk geweld tot mensenhandel en hoe dit te voorkomen dan wel “op te lossen” wanneer er toch problemen zijn.

Belangrijk hierbij is dan ook de samenwerking tussen de verschillende instanties, van school tot gemeente, van GGD tot politie. Alleen samen kom je erachter wat er aan de hand kan zijn in sommige gezinnen. En ik heb in de stukken verschillende voorbeelden gelezen: dat kan soms ernstig zijn…

Een erg belangrijk thema dus om te bespreken. Zelf heb ik nog aandacht gevraagd over dat wat er achter de voordeur gebeurt tijdens de situaties omtrent het coronavirus: minder zorgverleners en wijkagenten komen nu bij mensen thuis. Belangrijk dus dat de scholen nu weer (deels) open zijn!

Hier vind je de vergaderstukken, hieronder de stream van de vergadering:

Gebruik je verstand en denk aan de lokale ondernemers

De situatie in het land en de wereld om ons heen is een bizarre. Het openbare leven dat bijna tot een nulpunt is gedaald en overheden proberen uit man en macht de strijd tegen het virus te winnen.

Van mij uit geen pleidooi hoe we het wel of niet zouden moeten doen. Ik ben geen kenner, deskundige, wetenschapper, geen arts. Ik vind het belangrijk om aanwijzingen en richtlijnen van de overheid te volgen en laat het oordeel over wat wijsheid is over aan hen die daar echt iets van weten.

Lees “Gebruik je verstand en denk aan de lokale ondernemers” verder

Criminaliteit in 2019 in Kerkrade

Criminaliteit kan dalen of stijgen, of nagenoeg niet veranderen ten opzichte van voorgaande jaren. Maar vaak strookt dit niet met het beeld dat wij hebben van die criminaliteit. Wat stijgt, hoeven we niet als zodanig te ervaren. En vaker: wat daalt, leidt niet automatisch tot een beter veiligheidsgevoel.

Hoe zat dat in 2019 eigenlijk in Kerkrade? RTL Nieuws bracht vandaag een artikel over de landelijke veiligheidscijfers (geregistreerde criminaliteitscijfers) met daarin een specificatie per gemeente.

Opvallend is dat in Kerkrade én Nederland wederom de criminaliteit is gedaald, maar dat drugs- en wapenhandel stijgen. Een ander opvallend gegeven is dat woninginbraken in Kerkrade een hoger oplossingspercentage kennen dan landelijk het geval is. Lijkt me absoluut een groot compliment waard voor de basiseenheid in Kerkrade voor een misdaad die bewijstechnisch veel lastiger op sporen is dan een ander soort misdrijf, waar vaker sprake is van getuigen.

De cijfers van geregistreerde criminaliteit is niet alleszeggend. Niet alle criminaliteit wordt geregistreerd, waardoor een deel hiervan onbekend is maar wel degelijk bestaat. Bovendien zegt de daadwerkelijke criminaliteit natuurlijk niet alles over het veiligheidsgevoel. Toch geeft het wel degelijk een beeld van de ontwikkelingen die gaande zijn.

Hieronder een overzicht van enkele cijfers op gemeenteniveau.

Slachtoffer van de overheid

Je zou maar één van de slachtoffers zijn, de dupe geworden van de dubieuze praktijken van de overheid inzake de kinderopvangtoeslag. Het lijkt een beetje op alle verplichtingen die vastzitten aan een werkloosheids- of bijstandsuitkering. Bedoeld om fraudeurs tegen de lamp te laten lopen of om mensen die niet wíllen werken (maar dit wel kunnen), niet zomaar te laten profiteren van “belastinggeld van de hardwerkende burger”.

Regels zijn er niet voor niks. Omdat niet iedereen gebruik maakt van voorzieningen maar deze soms (bewust) misbruikt, moet er controle zijn, terecht. Alleen gaat dat bij de Belastingdienst zover dat ze het kaf niet meer van het koren scheidt, maar iedereen aanpakt zonder te weten of zij hiermee te maken heeft met een fraudeur. Bij de Belastingdienst gaat men ervan uit dat degene die toeslag ontvangt, de boel aan elkaar liegt. Het zou andersom moeten zijn, goedwillenden horen nooit te lijden onder de praktijken van kwaadwillenden, maar dat is nu precies wat hier aan de hand is. Lees “Slachtoffer van de overheid” verder

Begaan met het milieu, ook tijdens feesten

Vandaag las ik op de website van De Limburger dat plastic snippers en confetti in Kerkrade in de publieke ruimte taboe worden, onder andere tijdens carnaval. De carnavalist zal op zoek moeten naar alternatieven, zoals papieren confetti tijdens carnaval en biologische producten tijdens bijvoorbeeld bruiloften. Het beste alternatief lijkt mij, zoals in het artikel ook wordt gesteld, bio-confetti, die binnen afzienbare tijd oplost in water (en dus bij regenval).

De laatste jaren vroeg ik het mijzelf tijdens carnaval zelf ook af: we zijn bezig met afvalscheiding, afvalvermindering en opruimacties om zwerfafval op te ruimen, maar tijdens carnaval gooien we het doodleuk weer de straat op. En natuurlijk, op plekken zoals de Markt, of de route van de optocht, wordt dit door de gemeente ook weer opgehaald. Maar op veel plekken, zoals in bosjes, perkjes en op veel plekken ook op het trottoir, blijft dit alles natuurlijk liggen. Lees “Begaan met het milieu, ook tijdens feesten” verder