Een ode aan Nathan

Apatische blikken over en weer, voorzetten die over de achterlijn verdwenen. Nee, het was geen pretje om als toeschouwer in het PLS te moeten kijken naar een wedstrijd waarin je club moet strijden voor lijfsbehoud. Helmond Sport maakte op knappe wijze de dienst uit, wat natuurlijk ook veelbetekenend is voor het de mannen in het geel-zwart. Waar Helmond dicteerde, kon Roda enkel counteren. In de eerste helft resulteerde dat tot een uitvoering waarbij counters ongeveer ter hoogte van de middellijn strandden door een bal in niemandsland, of in de voeten van de tegenstander. Tel daar een (volkomen onterechte) rode kaart bij op voor de enige buitenspeler die af en toe een assist levert of een doelpunt maakte, en iedereen met een Roda-hart vreesde voor lijfsbehoud en feitelijk daarmee voor het voortbestaan van die mooie club.

Of het nu een blessure van Tom van Hyfte was of een tactische wissel, in de tweede helft liep het heel anders vanaf de 57e minuut. De tijd die verstreek tussen het gevreesde uitdoelpunt en het moment dat Nathan Rutjes het veld in kwam, leek een eeuwigheid. Momenten uit de historie schoten in gedachten voorbij met de topprestatie in Breda als meest nadrukkelijk. Het voetbal dat op de mat werd gelegd, gaf geen enkele aanleiding tot hoop op verbetering. In werkelijkheid duurde die tijd zeven minuten.

Nathan kwam erin en de knop ging om. Er ging een golf van hoop en moed over de tribunes en de aanstekelijk wapperende manen van Nathan golfden mee met het spel, dat zich nu eindelijk voorwaarts bewoog.

In de begintijd van Nathan bij ons, zag ik in hem een strijder die echter tactisch wat steken liet vallen. Ik herinner me een moment in het PLS dat hij op de linksbackpositie stond (ik weet niet of hij de positie van een teamgenoot overnam of daar opgesteld stond) en hij dekte zijn tegenstander. Een buitenspeler met bal kwam op hem af en omdat hij koste wat kost de bal wilde hebben, stormde hij op de aankomende tegenstander af…waarmee hij door zijn enthousiasme zijn eigen man vrij weg liet lopen.

Maar dat kenmerkt hem. Nathan heeft maar één doel en dat is winnen door strijd en inzet. Hij was de perfecte invaller in een op dat moment verloren wedstrijd en met hem in het veld – en in zijn kielzog Gyliano van Velzen – kregen niet alleen supporters, maar ook teamgenoten hoop op een kentering. Nathan dook in alle hoeken en gaten en zodoende moest Helmond terug in plaats van richting de andere helft. Hij maakte ruimte voor andere spelers en zorgde dat hij altijd daar was waar het spel gespeeld werd: achterin of juist in de zestien.

Ik ben ervan overtuigd dat dit team geen team is door alle wisselingen in samenstelling. En ik ben ervan overtuigd dat huurlingen en andere halfjaarlijkse passanten geen idee hebben wat er op het spel staat. Nathan wel. Hij weet wat er gevraagd wordt in play-offs en hij weet wat er gevraagd wordt in de verhitte derby tegen MVV.  En ik weet zeker dat Ard van Peppen, Tom van Hyfte, Benjamin van Leer, Daryl Werker en Mitchell Paulissen dit ook weten. Kijk maar naar de slotronde voor het publiek. Kijk hoe ongeïnteresseerd alle mannen rondliepen en kijk hoe Benjamin en Nathan dit deden. Vol passie, vol dank, vol strijd.

Yannis, beste sirtakidansende oud-spits, jammer van je laatste verbale strohalm, het ultieme team dat je had gevonden. Ik had je graag nog een laatste keer die sirtaki gegund, maar het zij zo. Nu wordt er iets anders gevergd van je mannen en Huub gaat ze dat samen met doorgewinterde koempels Plum en Trost in spoedcursus bijbrengen.

Dus Huub, gebruik de mannen hierboven en bouw daar omheen je elftal. Vul ze aan met vaste waardes van dit seizoen, laat Van Velzen weer groeien onder Nathans vleugels en dan weet ik zeker: dan is Roda opeens weer een team. Dan is dit Roda onverslaanbaar voor het kleine bastaardbroertje uit Maastricht. En dan laten we samen nog eenmaal het PLS kolken voordat dit erbarmelijke seizoen in een bizarre apotheose zijn einde kent. Roda leëft!

Strijd zonder einde

Gisterenochtend werd ik wakker met maar één gedachte: wat ben ik blij als dit seizoen voorbij is. De gemiddelde Roda-supporter ziet na een seizoen vol dramatiek uit naar rust en vooral naar wederopbouw van een club in verval. Directe handhaving blijkt echter helaas niet mogelijk, de play-offs moeten degradatie alsnog voorkomen om überhaupt opnieuw te kunnen bouwen.

Onkunde
Dit alles komt niet uit de lucht vallen. In een eerder blogje schreef ik al over de stuurloosheid van onze club (zie “Stuurloos”) in de laatste pakweg vijf jaar. Jaar na jaar, leiding na leiding, het blijkt onmogelijk om orde op zaken te stellen. Ga maar na, toen Marcel van den Bunder de club vakkundig de nek om wilde draaien en dit uiteindelijk na degradatie (!) een halt toe werd geroepen, mocht een overgebleven directielid op de winkel passen om enige continuïteit te waarborgen. Best te verdedigen hoor, zeker aangezien het iemand betrof die zeer goed met de historie van de club bekend was. Lees “Strijd zonder einde” verder

Verslag: reünie Roda Sport/Rapid JC

Nog eenmaal op de mat. Klik op de foto voor een vergroting.

Vandaag vond in brasserie De gele kaart een reünie plaats van oud-spelers uit het verleden van onze club. Spelers van Roda Sport, Rapid JC maar ook van het latere Roda JC waren aanwezig en genoten samen van een uitgebreide fotoreportage uit de rijke historie van Roda JC en haar voorgangers. Kernthema van de dag was dit keer Roda Sport, nadat in een eerdere editie juist Rapid JC centraal had gestaan.

Stichting de Foesbalbuun
Initiator achter dit geheel is Stichting de Foesbalbuun, dat de historie van SV Kerkrade, SV Bleijerheide, SV Juliana en Rapid ’54 en de latere fusieclubs archiveert. Inmiddels is de stichting in het bezit van een zeer ruime documentatie, variërend van documenten als oude spelerscontracten en dagboeken/memoires van oud-spelers tot foto’s en zelfs videomateriaal uit de jaren dertig van de vorige eeuw. De stichting blijkt bovendien de spil te zijn in de nog levende oud-spelers uit de jaren vijftig en zestig.  Lees “Verslag: reünie Roda Sport/Rapid JC” verder

Het tegendeel bewijzen

img_2694Onschuldig tot het tegendeel bewezen is. Het is een enorm belangrijke zin uit ons strafrechtstelsel. Je kunt aangeklaagd worden voor van alles, uiteindelijk is er maar één instantie die daarover kan oordelen.

Wat mij betreft geldt dat ook nu. Het is belangrijk om te beseffen waar en waarom investeerder en potentiële mede-eigenaar Aleksei Korotaev momenteel in voorarrest zit. Er is een scala aan mogelijkheden, van bewuste fraude tot vooropgezette plannen van concollega’s.

Verenigde Arabische Emiraten (VAE)
Het is in oorden als Dubai strafrechtelijk verboden om te betalen met ongedekte cheques, dat wil zeggen, betalen met cheques waarvan de bank later oordeelt dat er niet geïnd kan worden. In Nederland krijg je hoogstens een civiele zaak aan je broek, aangespannen door je (vermeende) crediteur. In de VAE niet. Er zijn genoeg verhalen bekend over niet-bewust gedane betalingen met ongedekte cheques die vervolgens eindigden in twee jaar celstraf. Lees “Het tegendeel bewijzen” verder

Aan de goede kant van de streep

Mijn vorige blog over de sportieve prestaties van Roda JC schreef ik voor de wedstrijd tegen Zwolle. En het al dan niet tijdelijke afzwaaien van technisch directeur Ton Caanen. In korte tijd ziet de wereld er heel anders uit. Van onder de streep naar boven de streep, van puntloos naar de volle mep.

Het maakt de nood niet minder hoog. De club is en blijft in een stadium van uitgeroepen noodtoestand. Elke supporter weet dat de manier waarop het ging, niet meer vol te houden was. Degradatie als gevolg van wanbeleid leek en lijkt een kwestie van tijd. Is het niet dit jaar, dan wel volgend jaar. Lees “Aan de goede kant van de streep” verder

Halve waarheden

Dit blog schrijf ik op persoonlijke titel en hiermee wil ik niet aangeven dat ik het eens of niet eens ben met de manier van handelen in de afgelopen zeventien jaar. Het verleden is het verleden en ik ben als supporter én als burger trots op mijn club. Samen moet je de toekomst aan om trots te blijven op je club, je gemeente en alles wat daarbij hoort. Wél is het mijn bedoeling om recht te doen aan de almaar voortdurende discussie.

Het is al jaren een heet hangijzer in de Kerkraadse politiek: het dossier Roda JC Kerkrade. Coalitiepartijen zitten ermee in hun maag, want je wilt enerzijds niet je club kwijt zijn (ook omdat je dan met een af te betalen hypotheek zit zonder huurinkomsten daar tegenover), anderzijds wil je niet in strijd handelen met Europees mededingingsrecht én je niet laten misbruiken door bestuurders van een betaald voetbalorganisatie (bvo) die precies weten in welke positie een raad zich dan bevindt. Oppositiepartijen gebruiken het dossier (deels terecht, voor een aardig deel onterecht) als een stok om mee te slaan.

In aflevering 374 van dit dossier stelt de SP Kerkrade nu vragen over de financiën. Voordat ik daaraan toekom, eerst wat over het recente verleden.

Het verleden

De gemeente heeft een bankgarantie afgegeven voor een hypotheek van de club op het stadion. Die bankgarantie is door de bank ingeroepen en nu is niet de club, maar de gemeente verantwoordelijk voor aflossing van de lening. Dat wordt via een huurconstructie en dus via ontvangen huurpenningen zoveel mogelijk rechtgetrokken, zodat uiteindelijk de hypotheek niet door de gemeente, maar alsnog door de club gedragen wordt. Omdat zeker sinds het degradatiejaar de huurpenningen niet altijd netjes op tijd over werden geboekt, is vrij recentelijk besloten om de mediagelden voor een bedrag van de jaarlijkse huur te “cederen” aan de gemeente, zodat dit niet via de club gaat maar de gemeente die netjes direct krijgt uitbetaald.

De vragen

En nu naar de vragen. Deze vragen verwijzen naar een artikel dat aangeeft dat de gemeente in het dossier Roda JC intussen ruim € 47 miljoen kwijt is. Los van het feit dat je oneindig lang door kunt gaan met deze discussie, met welke bedoeling dan ook, klopt dit bedrag van geen kant.

In het artikel maakt men een optelsom van alle investeringen en leningen sinds de bouw van het Parkstad Limburg Stadion. Hierbij rekenen ze de volgende gegevens mee:

  • De investering bij de bouw ad. € 3,9 miljoen;
  • Een aandelenovername van € 3 miljoen;
  • Een bankgarantie van € 15 miljoen;
  • Een nieuwe aandelenovername van € 5,7 miljoen;
  • Een ingeroepen bankgarantie ad. € 12,3 mijoen;
  • Een lening van € 1,6 miljoen;
  • € 600.000,- aan kosten van het kunstgras;
  • Wat te ontvangen bedragen die zijn weggestreept in overeenkomsten.

Tel je deze bedragen op, dan ligt het totaalbedrag inderdaad rond de € 47 miljoen die de gemeente na afbetaling van de hypotheek aan kosten heeft gehad aan de bvo.

Het hele plaatje

Wie zijn gemiddelde maanduitgaven bekijkt, ziet vaak een bedrag staan van duizend(en) euro’s. Schrikken! Hoe betaal je die? Oh, wacht, je krijgt ook inkomsten! Als je een huishoudboekje hebt, tel je niet enkel je uitgaven, die zet je af tegen je inkomsten. Het bedrag dat overblijft, plus dan wel min, is logischerwijs veel kleiner dan het bedrag dat je kosten groot zijn.

Zo ook hier. Als je alleen meldt dat je miljoenen kwijt bent en niet dat je miljoenen aan huur ontvangt, vertel je de halve waarheid. Bovendien moet je wel je bron checken. Want waarom zou je (1) een afgegeven bankgarantie en (2) een ingeroepen bankgarantie beiden meetellen? Tel je thuis het totaalbedrag van je hypotheek én je afgeloste lening bij elkaar op? Tel je de waarde van je telefoon én je maandelijkse abonnementskosten als aflossing van je telefoon bij elkaar op?

Natuurlijk niet. De afgegeven garantie is een pennenstreek, de ingeroepen garantie gaat je geld kosten (waar weer huuropbrengsten tegenover staan!). Waar in het artikel beiden worden meegeteld, moet je slechts het inroepen meetellen en mag je van € 47 miljoen sowieso al eens € 15 miljoen aftrekken.

Eerlijk verhaal

Als je vragen stelt over de kosten, vraag dan direct erbij wat je opbrengsten zijn. En als je daarbij dan ook bijvoorbeeld (terecht) onderhoud betrekt, betrek dan ook (te) ontvangen ozb erbij, om maar iets te noemen. Vraag het complete financiële plaatje op zonder aannames te doen. De waarheid is genuanceerd, politiek bedrijven helaas vaak niet.

Stuurloos

Het is weer zo’n voetbalweekend waarin alles tegenzat. Dat heeft elke club, alleen: dat hebben wij wel heel vaak de laatste jaren. Zelf verliezen van een concurrent die één punt minder had en de andere concurrent onder die eveneens punten pakt. Begon je de dag hoopvol als zestiende-met-kans-op-meer, enkele uren later sta je stijf onderaan.

Van nature ben ik positief ingesteld. En als je puur naar de cijfers kijkt: één keer winnen en je drie concurrenten boven je verliezen en je staat boven de streep. Maar de manier waarop de laatste tijd wedstrijden worden weggegeven (van PSV tot ADO) is schrijnend. Zonder enig plichtsbesef, zonder passie, zonder strijd, vanaf minuut één kansloos zonder zichtbare wil om er iets van te maken. Je hoeft niet altijd te winnen, soms kun je niet beter, maar gá er op z’n minst voor. Roda-spelers niet. Momenteel worden ze als makke schapen naar de slachtbank geleid. Lees “Stuurloos” verder

De race om het beste doelsaldo

Afgelopen weekend hebben we de zoveelste bizarre wending in het lopende seizoen van Roda gezien. Het was een week na de slappe vertoning tegen PSV, terwijl alle concurrenten punten pakten. De week daarvoor verloren we – hoewel niet geheel terecht – in Heerenveen. Het doelsaldo van die twee wedstrijden is -7. Waarom ik dat zeg? Daar kom ik zo op terug.

Eerst terug naar afgelopen weekend. ADO Den Haag won met 1-0 van NEC, Excelsior won van Heerenveen met ruime cijfers: 4-1. Op zondag moest Roda vervolgens aantreden tegen FC Groningen, dit seizoen niet goed, niet slecht, maar onberekenbaar. Zou het weer zo’n speelronde worden? Één ding was vooraf zeker: verlies zou per direct een laatste plaats betekenen na de winstpartij van ADO. Lees “De race om het beste doelsaldo” verder